Zrozumienie programu lotniskowców klasy Ford: Koszty, krytyka i strategiczne zmiany

Program lotniskowców klasy Ford został zaplanowany jako zamiennik dla starzejących się lotniskowców klasy Nimitz, mających stanowić podstawę potęgi marynarki wojennej USA. Jak podkreśla prowadzący Ward Carroll, jego rozwój reprezentuje ambitny krok naprzód w zakresie projektu i technologii. Ta klasa lotniskowców integruje najnowocześniejsze systemy, takie jak elektromagnetyczny system wystrzeliwania samolotów (EMALS) oraz zaawansowane windy uzbrojenia. Te innowacje mają na celu zwiększenie efektywności operacyjnej, bezpieczeństwa oraz ogólnej zdolności marynarki wojennej do globalnego projekcji siły. Jednakże rozwój programu wiązał się z istotnymi wyzwaniami: bezprecedensowymi przekroczeniami kosztów, opóźnieniami w harmonogramach wdrażania oraz narastającą krytyką ze strony przeciwników, w tym u prominentnych postaci politycznych.

Carroll rozpoczyna dyskusję, odnosząc się do niedawnych wypowiedzi byłego prezydenta Donalda Trumpa, który wielokrotnie krytykował klasę Ford. Carroll przypomina słuchaczom, że Trump ma historię skupiania się na konkretnych cechach lotniskowców klasy Ford, a najbardziej na elektromagnetycznych technologiach, takich jak EMALS, które zastąpiły tradycyjne katapulty parowe. Cytując przemówienie Trumpa na Szczycie Innowacji Obronnych w Pensylwanii, Carroll przywołuje anegdoty Trumpa dotyczące odwiedzin w stoczni i kwestionowania efektywności systemów elektrycznych. Trump opisał rozmowę z długoletnim producentem katapult, który rzekomo wyraził preferencję dla katapult parowych zamiast elektrycznych, podkreślając ich prostsze wymagania dotyczące napraw i konserwacji. Według wypowiedzi Trumpa, systemy elektryczne są zbyt skomplikowane i zawodzące, wymagają specjalistycznej wiedzy do naprawy, co może powodować opóźnienia w kluczowych operacjach.

Trump na tym nie poprzestał. Krytykował także decyzję o użyciu magnesów w nowych windach uzbrojenia, argumentując, że tradycyjne systemy hydrauliczne byłyby bardziej solidnym i logicznym wyborem. Wyraził obawy co do niezawodności magnesów w trudnych warunkach operacyjnych, podkreślając potencjalne awarie spowodowane ekspozycją na wodę lub ekstremalne warunki pogodowe. Trump zakwestionował również fundamentalne zmiany strukturalne projektu lotniskowców klasy Ford, skupiając się na rozmieszczeniu mostka kapitańskiego oraz lokalizacji amunicji pod kluczowymi obszarami, takimi jak wieża mostkowa. Według Trumpa, decyzje te były przykładem „braków zdroworozsądkowych” i symbolizowały marnotrawienie środków, ponieważ program przekroczył pierwotny budżet o miliardy dolarów.

Podcast zawiera także komentarze Dereka Murphy'ego, wiceprezesa ds. budowy nowych lotniskowców w Huntington Ingalls Industries (HII), dotyczące tych obaw. Murphy wyjaśnia, że projekt klasy Ford skupia się na integracji systemów elektromagnetycznych. Na przykład komponenty EMALS są rozmieszczone na wielu poziomach statku, co sprawia, że powrót do systemów katapult parowych byłby nie tylko niepraktyczny, ale niemal niemożliwy bez całkowitego przeprojektowania jednostek. Według Murphy'ego proces projektowania i budowy wymaga ogromnego wysiłku logistycznego, w tym pozyskiwania materiałów, skomplikowanego inżynierii oraz skoordynowanych operacji, takich jak montaż bloków i przeprowadzanie „superliftów” w celu złożenia statku. Jakiekolwiek większe zmiany, takie jak powrót do katapult parowych czy wind hydraulicznych, wymagałyby znacznie większego wysiłku i opóźnienia, ponieważ wiele planów krąży wokół precyzyjnych wymagań inżynieryjnych i materiałowych dotyczących tych systemów.

Carroll jeszcze bardziej podkreśla tę złożoność, wskazując na obecne harmonogramy budowy marynarki wojennej, które podkreślają znaczny czas potrzebny na przekształcenie lotniskowca klasy Ford z fazy zamówienia do stanu gotowości operacyjnej. Na przykład USS Gerald R. Ford (CVN 78), pierwszy statek tej klasy, wymagał około 14 lat na przejście od zamówienia w 2008 roku do początkowej gotowości operacyjnej pod koniec 2021 roku. Kennedy (CVN 79) i Doris Miller (CVN 81) są na podobnych ścieżkach, przy czym dostawa Kennedy zaplanowana jest na 2025 rok, a Doris Miller ma dołączyć do floty w 2032 roku. Tymczasem opóźnienia już spowodowały przesunięcie terminów Enterprise (CVN 80) i Doris Miller.

Carroll zauważa także, że wyzwania programu są potęgowane przez ograniczenia budżetowe i rosnącą presję polityczną. Wniosek budżetowy na rok finansowy 2025 przewiduje znaczące fundusze na ukończenie Kennedy, Enterprise i Doris Miller, jednocześnie opóźniając zamówienie CVN 82, piątego statku klasy Ford. Ponadto, nie przyznano funduszy na dodatkowe lotniskowce klasy Ford poza CVN 83, co rodzi pytania o przyszłą wielkość i strukturę floty superlotniskowców marynarki wojennej USA. Jeśli obecne plany będą realizowane bez dodatkowego finansowania, Stany Zjednoczone mogą stanąć w latach 40. XXI wieku przed scenariuszem, w którym liczba operacyjnych lotniskowców spadnie poniżej wymaganego przez marynarkę poziomu 11, osiągając jedynie dziewięć jednostek, z których większość będzie należeć do klasy Ford.

Przejście od klasy Nimitz do klasy Ford dodatkowo komplikuje sytuację. Wraz z zaplanowaną na 2026 rok dezaktywacją wczesnych lotniskowców klasy Nimitz, takich jak USS Nimitz, marynarka wojenna stanie w obliczu tymczasowego spadku liczby lotniskowców, dopóki nowe jednostki klasy Ford nie osiągną pełnej gotowości operacyjnej. Na przykład, oczekuje się, że USS Eisenhower zostanie wycofany ze służby tuż przed tym, jak Enterprise będzie gotowy w 2029 roku. Problem ten podkreśla złożoną równowagę, którą marynarka wojenna musi utrzymać między wycofywaniem starzejących się jednostek a przyspieszaniem harmonogramów produkcji nowych.

Innowacje technologiczne w projekcie klasy Ford

Emerytowany lotnik marynarki wojennej, Ward Carroll, podkreśla kilka przełomowych innowacji technologicznych wprowadzonych na lotniskowcach klasy Ford, które mają na celu poprawę efektywności, bezpieczeństwa i zdolności operacyjnych. Kluczowym postępem jest elektromagnetyczny system katapultowania samolotów (EMALS), który zastępuje tradycyjne katapulty napędzane parą wodną używane dotychczas do wystrzeliwania samolotów. Carroll wyjaśnia, że przejście na EMALS nie jest jedynie powierzchowną modernizacją, lecz całkowitą zmianą systemu, wymagającą zupełnie nowych rozwiązań infrastrukturalnych i inżynierskich. Celem tej zmiany jest poprawa precyzji wystrzeliwania samolotów oraz zmniejszenie zużycia zarówno samych samolotów, jak i systemów katapult.

Kolejnym istotnym elementem innowacji są zaawansowane windy amunicyjne, zaprojektowane do transportu uzbrojenia z magazynów na pokład lotniczy z bezprecedensową szybkością i bezpieczeństwem. Carroll przytacza anegdotę obrazującą znaczenie poprawy wind, ucząc się na przykładzie lotniskowca USS Franklin z czasów II wojny światowej, który doznał katastrofalnych uszkodzeń częściowo z powodu przechowywania bomb na pokładzie hangarowym. Projekt klasy Ford eliminuje te historyczne słabości, zapewniając, że amunicja jest przechowywana poniżej pokładu i może być szybko przeniesiona do obszarów operacyjnych. Choć początkowe testy wind nastręczały trudności, problemy te stopniowo były rozwiązywane, co potwierdzają wyniki ostatnich misji.

Wartość tych innowacji była widoczna podczas historycznego i uznanego za sukces przez marynarkę wojenną 11-miesięcznego patrolu Forda. Lotniskowiec operował w wielu teatrach działań, w tym na Atlantyku, Morzu Śródziemnym, Karaibach, Morzu Czerwonym oraz w regionie Zatoki Arabskiej. Carroll zauważa imponujące statystyki operacyjne: skrzydło lotnicze przeprowadziło tysiące lotów i zgromadziło znaczne liczby godzin w powietrzu, natomiast załoga zrealizowała liczne misje zaopatrzeniowe na morzu. Te osiągnięcia pokazują potencjał technologii takich jak EMALS w wspieraniu operacji o wysokiej intensywności. Niemniej Carroll przyznaje, że na początku pojawiały się problemy z platformą, takie jak częste zatykanie toalet oraz poważny pożar w pralni, który tymczasowo zmusił część załogi do zmiany kwater. Te logistyczne wyzwania uwidoczniły trudności związane z przejściem na lotniskowiec z nowoczesnym, zaawansowanym projektem.

Koszty i krytyka: szczegółowa analiza

Ward Carroll zajmuje się aspektami finansowymi programu lotniskowców klasy Ford, wyjaśniając, dlaczego był on obiektem znaczącej krytyki. Od samego początku przekroczenia kosztów stanowiły główny problem. Pierwotne szacunki budżetowe programu zostały znacznie przekroczone, co wywołało debaty w kręgach politycznych i obronnych. Krytycy twierdzą, że niektóre nowe technologie, w tym EMALS, były zbyt ambitne i kosztowne w porównaniu do sprawdzonych, choć mniej zaawansowanych alternatyw, takich jak katapulty parowe. Jednakże Carroll zauważa, że nawet niektórzy z najbardziej zawziętych krytyków programu, w tym były prezydent Donald Trump, opierają swoje zarzuty na nieaktualnych informacjach. Na przykład w okresie prezydentury Trumpa pojawiły się zauważalne apele o powrót do starszych, napędzanych parą systemów, które Carroll uznaje za nierealne z uwagi na projekt i wymagania infrastrukturalne nowego statku.

Carroll wskazuje również na bardziej ogólny problem ograniczeń przemysłowych i logistycznych, które odegrały kluczową rolę w kosztach programu i opóźnieniach. Huntington Ingalls Industries (HII), jedyny obecnie producent zdolny do budowy lotniskowców takich jak Ford, boryka się z własnymi wyzwaniami, w tym z niedoborem siły roboczej, pogłębionym przez opóźnienia w umowach oraz pandemię COVID-19. Ponadto, pozyskanie wysoko wyspecjalizowanych materiałów, które mogą wymagać lat na ich zdobycie i wytworzenie, dodatkowo wydłużyło harmonogram. Carroll podkreśla, że złożony charakter konstrukcji lotniskowców uniemożliwia szybkie dostosowanie produkcji lub zwiększenie jej skali bez długoterminowych inwestycji w zdolności przemysłowe. Proces ten mógłby zająć dekady.

Porównując postępy Chin w tworzeniu zaawansowanych lotniskowców, Carroll zwraca uwagę na klasę Fujian, budowaną w Chinach. Zauważa, że chociaż te statki są budowane szybciej i potencjalnie taniej, nie dorównują one klasie Ford pod względem możliwości operacyjnych ani zaawansowania technologicznego. Włączenie systemów takich jak EMALS w chińskich projektach wskazuje jednak na uznanie wartości tej technologii, nawet jeśli niektórzy amerykańscy krytycy pozostają nieprzekonani co do jej korzyści.

Carroll zagłębia się również w polityczne aspekty debat na temat kosztów. Wyjaśnia, jak batalie o finansowanie między Kongresem a Pentagonem opierają się na delikatnej równowadze między zapewnieniem odpowiednich zdolności obronnych a uwzględnieniem ograniczeń budżetowych. Ustawodawcy często mają konkurujące priorytety, w tym potrzeby przyniesienia miejsc pracy i zasobów do swoich okręgów wyborczych, co może prowadzić do decyzji bardziej opartych na lokalnych interesach gospodarczych niż na strategii militarnej. Wskazuje, że nie jest to nowe zjawisko, cytując przykłady z poprzednich administracji, gdzie wydatki na obronność stały się narzędziem przetargowym w polityce.

Pomimo krytyki Carroll podkreśla, że lotniskowce klasy Ford wykazały się odpornością i zdolnością adaptacyjną podczas ich początkowego wdrożenia. Ich osiągnięcia potwierdziły szereg innowacji technologicznych, które pierwotnie budziły sceptycyzm i opór. Niemniej jednak nadzór finansowy i polityczne przepychanki pozostają kluczowymi przeszkodami dla długoterminowej kontynuacji programu.

Rozmieszczenie i efektywność lotniskowców klasy Ford

Emerytowany pilot marynarki wojennej Ward Carroll wyjaśnia, że USS Gerald R. Ford niedawno zakończył historyczne rozmieszczenie, prezentując swoje możliwości i odpowiadając na wcześniejszy sceptycyzm wobec programu lotniskowców klasy Ford. Podczas tego rozmieszczenia lotniskowiec skutecznie stawił czoła wyzwaniom współczesnej półasymetrycznej wojny, potwierdzając swoją przydatność w różnych teatrach operacyjnych, w tym w regionach napięć takich jak te pozostające pod wpływem Iranu i Wenezueli. Carroll podkreśla, że choć te państwa nie stanowią takiego samego poziomu zagrożeń jak Chiny czy Rosja, ich asymetryczne taktyki wciąż wymagają poważnych możliwości, aby zapewnić stabilność regionalną. Lotniskowce, jak przekonuje, pozostają kluczowe w spełnianiu wymogów dowództw bojowych, takich jak Central Command (CENTCOM) i Southern Command (SOUTHCOM).

Kluczowym wnioskiem z rozmieszczenia lotniskowca Ford była walidacja jego zdolności do realizacji zaawansowanych operacji wojskowych. Carroll podkreśla znaczenie grup uderzeniowych lotniskowców dla misji wymagających stałej gotowości w półasymetrycznych teatrach wojennych. Na przykład wspomina recentne operacje na Morzu Czerwonym, Karaibach i północnym Morzu Arabskim, wszystkie te obszary, w których napięcia wymagają trwałej obecności wojskowej. Kontrastuje współczesne rozmieszczenia z okresem wojny w Wietnamie, zwracając uwagę na różnice w intensywności operacji oraz dostępie do portów. W odróżnieniu od czasów wietnamskich, kiedy rozmieszczano więcej lotniskowców z częstymi wizytami w portach, współczesne lotniskowce, takie jak USS Abraham Lincoln i USS George H.W. Bush, pozostają na długich rozmieszczeniach bez znaczących przerw w pracy, zapewniając pokrycie operacyjne w kluczowych strefach.

Lotniskowce klasy Ford i ich poprzedniki wykazały trwałą zdolność do generowania wysokich wskaźników lotów oraz efektywnego dostarczania precyzyjnych uderzeń. Carroll podkreśla sukcesy w operacjach wykorzystujących precyzyjne uzbrojenie, takie jak naziemne pociski manewrujące dalekiego zasięgu Joint Air-to-Surface Standoff Missiles (JASSM i JASSM-ER) oraz bezzałogowe statki powietrzne (UAVs) dalekiego zasięgu. Jednak utrzymuje, że zdolność do przeprowadzania precyzyjnych uderzeń przestaje być strategicznie istotna, jeśli strategia przeciwnika polega po prostu na przetrwaniu długotrwałego konfliktu, co miało miejsce w przypadku walk z grupami takimi jak Talibowie. To podkreśla wyzwanie związane z dostosowaniem taktycznego sukcesu do nadrzędnych celów strategicznych w współczesnych teatrach wojny.

Carroll omawia również, jak utrzymanie kadr bezpośrednio wpływa na operacje lotniskowców. Niektóre rozmieszczenia trwające do 11 lub 12 miesięcy często prowadzą do tego, że marynarze opuszczają służbę w połowie kariery, co przyczynia się do poważnych problemów z utrzymaniem gotowości. Zwraca uwagę, że zewnętrzne możliwości zatrudnienia w sektorach takich jak lotnictwo i technologia pogłębiają problemy marynarki wojennej z zatrzymaniem wykwalifikowanego personelu. Carroll ostrzega, że ten ciągły kryzys związany z utrzymaniem kadr ma reperkusje nie tylko w obecnych konfliktach, ale także w przyszłych wojnach.

Wyzwania związane z programem klasy Ford

Carroll analizuje naglące problemy, przed którymi stoi program klasy Ford, zaczynając od obciążenia zasobów marynarki wojennej w obliczu rosnących zobowiązań globalnych. Wyjaśnia, że Marynarka Wojenna USA obecnie dysponuje 11 lotniskowcami, ale w każdej chwili zaledwie kilka z nich jest dostępnych do rozmieszczenia w punktach zapalnych. Aby utrzymać konieczną obecność globalną, Carroll argumentuje, że marynarka potrzebuje co najmniej 15 lotniskowców. Jednakże, przy stagnacji finansowania, ostrzega, że planowana flota może stopniowo się zmniejszać. Do połowy XXI wieku Carroll przewiduje, że Marynarka Wojenna pozostanie z zaledwie czterema operacyjnymi lotniskowcami klasy Ford, co znacząco ograniczy jej zdolność do utrzymania silnej międzynarodowej obecności.

Zauważa, że krytycy często widzą lotniskowce jako relikty w epoce zmierzającej ku systemom bezzałogowym i rozwijającym się technologiom wojennym. Jednak historia dostarcza kontrargumentów, stwierdza Carroll, wskazując na błędne oceny dotyczące znaczenia pancerników i samolotów w poprzednich dekadach. Uważa, że podobnie jak broń nuklearna nie uczyniła sił konwencjonalnych przestarzałymi po II wojnie światowej, lotniskowce wciąż będą pełniły kluczowe funkcje w odstraszaniu agresji, powstrzymywaniu wrogich reżimów i utrzymaniu globalnej stabilności w dającej się przewidzieć przyszłości.

Utrzymanie personelu również wyróżnia się jako kluczowy problem. Carroll podaje, że przedłużone misje obniżają morale, ponieważ długie misje zwiększają prawdopodobieństwo odejścia członków służby z marynarki wojennej na rzecz bardziej stabilnych możliwości w sektorze prywatnym. Podkreśla, że liderzy, tacy jak przedstawiciel Kagan z Dystryktu 2 w Wirginii, zauważyli ten problem, niedawno nawołując do lepszego wsparcia dla personelu oraz inwestycji w infrastrukturę, taką jak bazy marynarki i mieszkania.

Aby rozwiązać te problemy, Carroll powtarza, jak ważne jest utrzymanie zrównoważonej wielkości floty i poprawa warunków życia dla personelu. Wspomina również o koncepcji ekonomicznej masowości, strategii zakupów promowanej przez eksperta ds. obronności Paco Bonitza z The Merge. Strategia ta koncentruje się na pozyskiwaniu opłacalnych, masowo produkowanych systemów, które minimalizują obciążenie budżetu wojskowego, jednocześnie spełniając wymagania operacyjne. Carroll uważa to za niezbędną zmianę, aby zapewnić trwałą wartość strategiczną programu klasy Ford.

Carroll kończy, kładąc nacisk na konieczność zajęcia się przyszłymi wyzwaniami geopolitycznymi, w szczególności rosnącymi ambicjami takich państw jak Chiny. Wskazuje na możliwość skupienia się Chin na osiągnięciu celów wojskowych, takich jak zdobycie Tajwanu, w ramach ich tak zwanego "okna Davidsona", które może niebawem się otworzyć. Carroll podkreśla znaczenie proaktywnego planowania i zakupów, aby utrzymać przewagę wojskową USA. Zauważając, że marynarka stoi przed poważnymi wyzwaniami budżetowymi i logistycznymi, pozostaje optymistą wobec strategicznych zalet lotniskowców klasy Ford oraz szerszych możliwości amerykańskich sił zbrojnych.

Co powiedziano i kiedy

Stwierdzenia zawarte w artykule oraz moment w nagraniu, w którym zostały one wypowiedziane. Każde z poniższych punktów otwiera nagranie w określonym momencie.

• Program lotniskowców klasy Ford został pomyślany jako zamiennik dla starzejących się lotniskowców klasy Nimitz. 15:13.
• Program klasy Ford integruje systemy takie jak elektromagnetyczny system wystrzeliwania samolotów (EMALS) oraz zaawansowane windy uzbrojenia. 17:17.
• Krytycy, w tym były prezydent Donald Trump, kwestionowali niektóre cechy programu klasy Ford. 05:37.
• Trump krytykował technologie elektromagnetyczne, w tym EMALS, w programie klasy Ford. 03:48.
• Trump opisał rozmowę z długoletnim producentem katapult, który preferował katapulty parowe zamiast elektrycznych. 05:37.
• Trump krytykował użycie magnesów w nowych windach uzbrojenia zamiast systemów hydraulicznych. 06:25.
• Trump wyraził obawy dotyczące zmian strukturalnych w projekcie klasy Ford, takich jak rozmieszczenie mostka kapitańskiego. 07:50.
• Program klasy Ford przekroczył swój pierwotny budżet o miliardy dolarów. 05:34.
• Komponenty EMALS są rozmieszczone na wielu poziomach statku. 11:56.
• USS Gerald R. Ford (CVN 78), pierwszy statek klasy Ford, wymagał około 14 lat od zamówienia w 2008 roku do osiągnięcia gotowości operacyjnej pod koniec 2021 roku. 15:35.
• Kennedy (CVN 79) ma zostać dostarczony w 2025 roku. 15:59.
• Doris Miller (CVN 81) ma dołączyć do floty do 2032 roku. 15:59.
• Opóźnienia spowodowały przesunięcie terminów dostawy Enterprise (CVN 80) i Doris Miller. 19:39.
• Wniosek budżetowy na rok finansowy 2025 przewiduje znaczące fundusze na ukończenie określonych lotniskowców klasy Ford, jednocześnie opóźniając zamówienie statku CVN 82. 15:13.
• Problemy z finansowaniem mogą sprawić, że liczba operacyjnych lotniskowców w USA spadnie poniżej wymaganych przez marynarkę 11, osiągając jedynie dziewięć jednostek do lat 40. XXI wieku. 15:35.
• Wczesne lotniskowce klasy Nimitz, takie jak USS Nimitz, rozpoczną proces dezaktywacji w 2026 roku. 17:37.
• USS Eisenhower ma zostać wycofany ze służby tuż przed tym, jak Enterprise będzie gotowy w 2029 roku. 17:54.
• USS Gerald R. Ford przeprowadził 11-miesięczne rozmieszczenie, prezentując swoje możliwości w regionach, takich jak Atlantyk, Morze Śródziemne, Karaiby, Morze Czerwone i Zatoka Arabska. 21:27.
• Skrzydło lotnicze lotniskowca Ford przeprowadziło tysiące lotów podczas jego rozmieszczenia. 25:34.
• USS Gerald R. Ford napotkał problemy, w tym zatykanie toalet oraz pożar w pralni podczas swojego rozmieszczenia. 26:38.
• Program klasy Ford stanął w obliczu początkowych trudności z zaawansowanymi windami uzbrojenia. 23:42.
• Program zmagał się z znacznymi przekroczeniami kosztów w stosunku do pierwotnych prognoz budżetowych. 05:23.
• Huntington Ingalls Industries (HII) jest jedynym producentem zdolnym do budowy lotniskowców klasy Ford. 17:17.
• HII zmagało się z niedoborem siły roboczej, pogłębionym przez opóźnienia i pandemię COVID-19. 37:45.
• Carroll zauważył, że klasa Fujian w Chinach nie dorównuje klasie Ford pod względem możliwości operacyjnych ani zaawansowania technologicznego. 34:25.
• Marynarka wojenna operuje 11 lotniskowcami, ale Carroll twierdzi, że potrzeba co najmniej 15 lotniskowców, aby utrzymać globalną obecność. 54:01.
• Przedłużone rozmieszczenia doprowadziły do problemów z zatrzymaniem personelu w marynarce wojennej. 56:27.
• Przedstawiciel Kagan nawoływał do lepszego wsparcia i inwestycji w infrastrukturę dla personelu. 53:06.
• Carroll przewidywał, że do połowy XXI wieku marynarka może posiadać jedynie 4 operacyjne lotniskowce klasy Ford. 18:44.
• Ambicje militarne Chin, takie jak realizacja celów w ramach „okna Davidsona”, stanowią wyzwania wymagające proaktywnego planowania i zakupów. 1:02:22.