Szczegółowe spojrzenie na warianty Stryker Dragoon i MCWS 30mm

Rozwój i potrzeba operacyjna dla Stryker Dragoon

Rozwój Stryker Dragoon rozpoczął się od Operacyjnego Oświadczenia o Potrzebach (Operational Needs Statement, ONS), które zostało złożone przez 2. Pułk Kawalerii Armii Stanów Zjednoczonych (2CR) w 2015 roku. Oświadczenie to zidentyfikowało istotną lukę w zdolności pułku do angażowania celów na dużych odległościach i radzenia sobie z większą gamą zagrożeń, szczególnie w teatrze działań europejskim. Według majora Miniera, asystenta kierownika programu Stryker, potrzeba ta została rozpoznana podczas operacji w terenie i szkoleń, gdzie 2CR uznał swoje dotychczasowe wyposażenie za niewystarczające do sprostania nowym wymaganiom misji w potencjalnie zakłóconym środowisku.

Major Minier wyjaśnił, że choć początkowa rodzina pojazdów Stryker obejmowała wiele wariantów zaprojektowanych do zróżnicowanych zadań, żadna z nich nie była wyposażona w broń średniego kalibru odpowiednią dla potrzeb pułku. W wyniku ocen i analizy różnych opcji podjęto decyzję o integracji armaty 30mm w celu wypełnienia tej luki zdolnościowej. To zapoczątkowało skoncentrowany wysiłek na rozwój Stryker Dragoon.

Ważnym aspektem jest fakt, że Dragoon rozpoczął się jako szybkie rozwiązanie, a nie w pełni rozwinięty program w rejestrze planów. Aby przyspieszyć proces, żołnierze zostali aktywnie zaangażowani od początku w kierowanie decyzjami projektowymi. Major Minier podkreślił, że opinie żołnierzy wpłynęły na różne aspekty projektu pojazdu, w tym na rozmieszczenie włazów, układ siedzenia strzelca i inne funkcjonalne rozwiązania. Takie podejście zapewniło, że ostateczny projekt był zgodny z realiami operacyjnymi i wymaganiami użytkowników.

Integracja i konstrukcja wieży bezzałogowej

Projekt Stryker Dragoon obejmował modernizację standardowego podwozia Wozu Bojowego Piechoty (Infantry Carrier Vehicle, ICV) poprzez wyposażenie go w armatę 30mm w wieży bezzałogowej. Major Minier wyjaśnił, że kadłub nie był nowo zbudowany specjalnie dla Dragoon; zamiast tego wykorzystano istniejące ICV, które już były w służbie, eliminując potrzebę produkcji nowych pojazdów. Dodanie wieży zostało opisane jako proces prosty, porównywalny z montażem zdalnej stacji uzbrojenia, co również jest typową modernizacją w różnych pojazdach bojowych.

Firma General Dynamics zaprojektowała wieżę 30mm specjalnie w celu spełnienia operacyjnych wymagań armii. Kluczowym elementem projektu było zachowanie głównej funkcji ICV, czyli transportu i rozmieszczenia dziewięcioosobowej drużyny piechoty. Aby to osiągnąć, wybrano konfigurację wieży bezzałogowej. Taki projekt wyklucza konieczność stosowania kosza w wieży, który zazwyczaj zajmuje przestrzeń wewnętrzną przeznaczoną na transport żołnierzy.

Choć dodanie wieży 30mm wprowadziło nowe wyzwania, takie jak zwiększony ciężar i wyższy środek ciężkości, dostosowania techniczne zapewniły, że ogólne osiągi i zdolność transportowa Strykera nie zostały znacząco wpłynięte. Major Minier podkreślił, że nie wystąpiły znaczące problemy związane z wymaganiami dotyczącymi zasilania, ponieważ istniejące systemy w Strykerze okazały się wystarczające do obsługi nowej wieży bez konieczności zwiększenia mocy.

Jeśli chodzi o szkolenie żołnierzy, Major Minier zauważył, że przejście na korzystanie z wieży bezzałogowej było stosunkowo proste dla strzelca i dowódcy drużyny. Choć niektórzy członkowie załogi pojazdu musieli dostosować się do zwiększonych obowiązków, podstawowa obsługa dla większości żołnierzy na pokładzie Dragoon pozostała podobna do tej w oryginalnym ICV. Było to istotnym czynnikiem, który zapewnił płynną adaptację w terenie.

Rozmieszczenie i użycie Stryker Dragoon

Stryker Dragoon został rozmieszczony wyłącznie w 2. Pułku Kawalerii ze względu na specyficzne wymagania operacyjne i środowisko pracy tej jednostki w Europie. Według majora Miniera, 2CR działa w szczególnie wymagającym teatrze działań, intensywnie współpracując z sojusznikami z NATO i przygotowując się na scenariusze walk wysokiej intensywności w pobliżu potencjalnych przeciwników. Jednostki stacjonujące w USA nie były postrzegane jako narażone na takie same groźne zagrożenia, dlatego program był skierowany wyłącznie na potrzeby 2CR.

Ponieważ Dragoon nie był formalnym programem w rejestrze planów, wymagał specjalnej zgody i finansowania ze strony wojska w celu zaspokojenia pilnych potrzeb 2CR. Rozwiązaniem było wykorzystanie istniejących pojazdów Stryker i ich modyfikacja o nową wieżę. Ograniczona produkcja, przeznaczona wyłącznie dla 2CR, pozwoliła na szybsze rozmieszczenie i testowanie systemu w warunkach bojowych. Głównym celem było uzyskanie opinii operacyjnych w celu zweryfikowania jego wydajności i identyfikacji wszelkich potencjalnych niedociągnięć.

Major Minier zauważył, że integracja wieży wymagała kompromisów w celu przyspieszenia procesu. Na przykład rozmieszczenie wieży wymusiło zmiany w rozmieszczeniu włazów dowódcy drużyny i strzelca. Choć te zmiany nie były idealne, pozwoliły na zachowanie tylnych włazów, które żołnierze uznali za priorytetowe, aby utrzymać widoczność i świadomość sytuacyjną dla tyłu pojazdu.

Moran zwrócił uwagę na uzupełniającą rolę 30mm działa Dragoon w zestawieniu z Systemem Mobilnej Artylerii (Mobile Gun System, MGS), który posiadał armatę 105mm do ciężkiej siły ognia. System 30mm miał za zadanie wypełnić lukę między możliwościami lżejszych systemów montowanych na ciężarówkach a siłą ognia MGS, oferując skuteczne rozwiązanie do zwalczania bardziej zróżnicowanych zagrożeń na polu bitwy, w tym zarówno pojazdów, jak i celów nierzucających się w oczy. Ta wszechstronność uczyniła Dragoon wartościowym dodatkiem do arsenału 2CR, znacząco zwiększając jego zdolność do reagowania na wymagania europejskiego teatru działań.

MCWS: Nowy Rozdział dla Rodziny Strykerów

Wprowadzenie Systemu Uzbrojenia Średniego Kalibru (Medium Caliber Weapon System, MCWS) stanowiło znaczący krok naprzód dla platformy Stryker. Jak zauważył nieznany przedstawiciel Armii USA, MCWS jest w zasadzie rozwinięciem modelu Dragoon, wykorzystującym zdobyte doświadczenia i ulepszenia inżynieryjne, aby stworzyć szerszy, bardziej wszechstronny system. Zaprojektowany z naciskiem na modułowość i integrację, MCWS oferuje zwiększoną siłę ognia dzięki włączeniu armat XM813 kalibru 30 mm, a także innych funkcji mających na celu poprawę jego wydajności operacyjnej.

W przeciwieństwie do Strykera Dragoon, który głównie zaspokajał specyficzne potrzeby pułku kawalerii, MCWS został skonstruowany z myślą o szerszym wykorzystaniu. Według rozmówcy, wciąż spełnia on swoją główną rolę transportera piechoty, mogąc przewozić dziewięcioosobowy oddział desantowy, jednocześnie pełniąc funkcję pojazdu zdolnego do zwalczania innych pojazdów. Jednakże, po wycofaniu z użycia Systemu Mobilnej Artylerii (MGS), przedstawiciel wyjaśnił, że MCWS nie przejmie roli MGS w niszczeniu bunkrów, co pozostaje luką niezagospodarowaną przez jakikolwiek istniejący wariant Strykera.

Moran i zaproszony gość z Armii USA rozmawiali o MCWS jako rozwiązaniu przeciwko nowym zagrożeniom, takim jak drony. Pojazd został zaprojektowany z myślą o przyszłym wykorzystaniu pocisków wybuchających w powietrzu, które mogą neutralizować nadlatujące zagrożenia dronowe. Choć ta funkcjonalność nie jest jeszcze operacyjna, aktywnie trwają prace nad jej rozwinięciem jako przyszłego ulepszenia uzbrojenia MCWS. Obecnie strzelcy mogą manualnie śledzić drony i atakować je wizualnie, przy czym system będzie w przyszłości w stanie obsługiwać amunicję o działaniu zbliżeniowym lub wybuchową w powietrzu, gdy technologie te zostaną dopracowane.

Program wszedł w etap wdrażania w terenie, a pierwsze jednostki otrzymały pojazdy wyposażone w MCWS w tym roku. Rozmówca potwierdził, że Wojsko planuje rozmieszczenie czterech pełnych zestawów MCWS do 2028 roku. Jednakże, w przeciwieństwie do Dragoon, który uzyskał charakterystyczną i łatwo rozpoznawalną nazwę, MCWS najprawdopodobniej pozostanie bez pamiętnego pseudonimu; gość zauważył, że żołnierze zwyczajnie nazywają go "30 milimetr".

Podczas rozwoju MCWS od wykonawców wojskowych wymagano dostarczania demonstracyjnych wież, które były w pełni zintegrowane z platformą Stryker, w celu ich oceny. Każdy prototyp został poddany rygorystycznym testom w celu sprawdzenia osiągów, żywotności i funkcjonalności. Konstrukcja musiała spełniać surowe specyfikacje Armii, koncentrując się na równoważeniu wydajności z ograniczeniami logistycznymi i operacyjnymi. Major Miner podkreślił kluczowe znaczenie kompromisów podczas oceny, przy czym ostatecznym celem było dostarczenie Armii najlepszej możliwej wartości.

Przyszłość wariantów Stryker i modernizacja

Podczas omawiania przyszłości rodziny Stryker, major Miner podkreślił priorytet Armii polegający na utrzymaniu platformy nowoczesnej i elastycznej. Zauważył znaczenie modernizacji architektury sieciowej, która pozwala na bezproblemową integrację nowych technologii z istniejącymi systemami pojazdów. Na przykład postępy w obszarze sieci komunikacyjnych i systemów bezzałogowych (UAS) są rozwijane w ramach innych programów obronnych, podczas gdy jego biuro koncentruje się na zapewnieniu kompatybilności tych systemów z platformą Stryker.

Zapytany o dodatkowe warianty Stryker, przedstawiciel Armii USA stwierdził, że obecnie nie ma planów wprowadzania nowych konfiguracji poza istniejącymi jedenastoma, które już obejmują znaczną różnorodność ról i zdolności. Obecne wysiłki skupione są na ulepszaniu i maksymalizacji efektywności dostępnych wariantów, zamiast rozszerzania ich liczby.

Poruszono także kwestie konserwacji i szkolenia mechaników w miarę przejścia Armii do operacyjnego wykorzystania MCWS. Początkowe wsparcie będzie zapewniane przez wykonawców, podczas gdy Armia opracuje program szkoleniowy dla własnych mechaników w zakresie napraw systemów. Gość porównał ten układ do okresu gwarancyjnego, w którym wykonawca współpracuje z Armią, aby stworzyć niezbędne materiały szkoleniowe dla długoterminowej konserwacji pojazdów.

Podsumowując rozmowę, major Miner ponownie podkreślił, że przyszły nacisk będzie kładziony nie tylko na utrzymanie platformy Stryker w obecnych realiach, ale także na przekształcenie jej tak, by sprostać wyzwaniom ewoluujących środowisk pola walki. Obejmuje to utrzymanie zdolności do szybkiego wdrażania przyszłych technologii oraz zapewnienie żołnierzom możliwości efektywnej obsługi i konserwacji tych złożonych systemów. Takie podejście podkreśla zaangażowanie Armii w równoważenie innowacyjności z praktycznością i gwarantuje, że Stryker pozostanie fundamentem operacji bojowych w ogniu walki.

Co zostało powiedziane i kiedy

Poniżej znajdują się punkty, które zostały poruszone w artykule, wraz z momentem w nagraniu, w którym każda kwestia została poruszona. Każdy link otwiera nagranie w odpowiednim momencie.

• Rozwój Strykera Dragoon rozpoczął się od Operacyjnego Oświadczenia o Potrzebach (Operational Needs Statement, ONS) złożonego przez 2. Pułk Kawalerii Armii USA (2CR) w 2015 roku. 00:37.
• Operacyjne Oświadczenie o Potrzebach zidentyfikowało lukę w zdolności pułku do angażowania celów na dużych odległościach i radzenia sobie z większym wachlarzem zagrożeń, szczególnie w europejskim teatrze działań. 00:48.
• Projekt Strykera Dragoon obejmował modernizację istniejących Wozów Transportowych Piechoty (Infantry Carrier Vehicles, ICV) poprzez wyposażenie ich w bezzałogową wieżę z armatą 30mm. 02:19.
• Żołnierze byli aktywnie zaangażowani w kierowanie decyzjami projektowymi dotyczącymi Strykera Dragoon, wpływając na takie aspekty jak rozmieszczenie włazów i układ siedzenia strzelca. 01:58.
• Dragoon wykorzystał istniejące ICV będące już w służbie, eliminując konieczność produkcji nowych pojazdów. 02:52.
• Dostosowania techniczne pozwoliły zachować osiągi Strykera i zdolność transportową pomimo zwiększonej masy i wyższego środka ciężkości wynikających z dodania wieży. 05:07.
• Stryker Dragoon został rozmieszczony wyłącznie w 2. Pułku Kawalerii. 05:17.
• Wprowadzenie Systemu Uzbrojenia Średniego Kalibru (Medium Caliber Weapon System, MCWS) stanowiło rozwinięcie projektu Dragoon. 12:21.
• MCWS wykorzystuje armatę XM813 kalibru 30 mm i oferuje modularność pozwalającą przeciwdziałać emergingującym zagrożeniom, takim jak drony. 23:18.
• Armia planuje rozmieszczenie czterech pełnych zestawów pojazdów wyposażonych w MCWS do 2028 roku. 22:32.
• Obecnie istnieje jedenaście wariantów Strykerów, bez planów wprowadzenia nowych konfiguracji. 22:36.
• Wykonawcy początkowo zapewnią wsparcie w konserwacji MCWS, podczas gdy Armia opracuje program szkoleniowy dla mechaników. 24:48.
• Armia kładzie nacisk na utrzymanie platformy Strykera w nowoczesnym stanie oraz na kompatybilność z przyszłymi technologiami, takimi jak sieci komunikacyjne i systemy bezzałogowe. 28:03.