Wgląd w Iran oczami doświadczonego pilota myśliwca

Wojskowa droga pułkownika Bahmana Forghaniego

Pułkownik Bahman Forghani rozpoczął swoją znaczącą karierę w Imperialnych Irańskich Siłach Powietrznych w 1966 roku, szkoląc się w Alabamie, gdzie ukończył program znacznie przed wyznaczonym terminem. W momencie uzyskania stopnia podporucznika był jednym z najmłodszych oficerów w Siłach Zbrojnych Iranu i rozpoczął loty rozpoznawcze w samolotach RT-33. Misje te obejmowały przenikanie na terytoria przeciwników, w tym Iraku i Związku Radzieckiego, dostarczając kluczowe informacje wywiadowcze w czasie napięć zimnowojennych.

Umiejętności i profesjonalizm Forghaniego sprawiły, że przeszedł na pilotaż RF-5A, a później F-4 Phantom, uczestnicząc w kluczowych konfliktach regionalnych, takich jak konflikt w Omanie w latach 70. W latach poprzedzających rewolucję islamską odbył wizyty w Stanach Zjednoczonych, aby przestrzegać przed przejściem na system islamski, otwarcie sprzeciwiając się zmianom politycznym. Ten opór doprowadził do jego aresztowania i ostatecznego zwolnienia z Sił Powietrznych po rewolucji, kiedy nowo ustanowiony reżim systematycznie eliminował oficerów uznawanych za ideologicznie niekompatybilnych.

Jednak kiedy Irak zaatakował Iran, niezrównane doświadczenie Forghaniego przywróciło go do służby. Latał na misjach bojowych nad Irakiem w samolotach F-4 i został mianowany zastępcą dowódcy Czwartej Taktycznej Bazy Myśliwców w Dezful. Ta baza, położona w strategicznie kluczowej prowincji Chuzestan, stała się kluczowym punktem powstrzymania postępów Iraku podczas wczesnych etapów wojny. Pomimo burzliwego środowiska politycznego, Forghani zgromadził ponad 4000 godzin lotu na różnych samolotach w trakcie swojej kariery. Ostatecznie opuścił zarówno Siły Powietrzne, jak i Iran, osiadając w Stanach Zjednoczonych, gdzie jego pasja do lotnictwa trwa do dziś.

Rola irańskich sił powietrznych w wojnie iracko-irańskiej

Według Forghaniego wojna iracko-irańska była przełomowym momentem dla przetrwałych Irańskich Sił Powietrznych, które zostały zmuszone do działania pomimo masowych czystek rewolucyjnych. Podkreślił, że wielu doświadczonych pilotów, wcześniej wydalonych z powodów politycznych, dobrowolnie powróciło, by bronić swojego kraju, gdy Irak rozpoczął inwazję. Forghani opisał niezwykły dzień bezpośrednio po ataku Iraku, kiedy Iran odpowiedział wysyłając dużą liczbę samolotów, sygnalizując odporność Sił Powietrznych pomimo systemowych niepowodzeń.

Jako zastępca dowódcy Czwartej Taktycznej Bazy Myśliwców Forghani nieustannie mierzył się z zagrożeniami ze strony irackich jednostek pancernych. Irackie siły próbowały budować mosty na rzece Karkheh, aby przejąć bazę, a irańscy piloci przeprowadzali nieustanne misje bombowe, by powstrzymać ich ofensywę. Misje te były okupione ogromnymi stratami. Forghani wspominał utratę dziesiątek pilotów, którzy składali najwyższą ofiarę, by obronić irańskie terytorium. Kategorycznie odmówił wykonania rozkazu opuszczenia bazy, mobilizując swoich towarzyszy, by pozostali i bronili jej pomimo braku sił lądowych i odpowiedniego uzbrojenia. Potrzeba było dwóch miesięcy nieustających nalotów i olbrzymich osobistych poświęceń, zanim przybyły posiłki, które pozwoliły odwrócić losy.

Forghani podzielił się refleksjami na temat wysokiej stawki tego konfliktu, zauważając, że 80 procent kluczowych zasobów ropy naftowej Iranu znajduje się w prowincji Chuzestan. Utrata tego regionu, jak wyjaśnił, oznaczałaby jego odseparowanie od Iranu. Wspominał, jak obrona bazy w Dezful stała się symbolem odwagi w historii irańskiego wojska, upamiętnionym w filmach i innych dziełach kultury, nawet jeśli jego imię nie zostało w nich wymienione.

Jednak napięcia związane z wojną zmusiły Forghaniego do otwartej konfrontacji z reżimem. Po przenosinach na wyspę Kharg, strategiczne miejsce o kluczowym znaczeniu, Forghani popadł w konflikt z przedstawicielem Chomeiniego na tle strategii obronnej dla Cieśniny Ormuz, co ostatecznie doprowadziło do jego odejścia z Sił Powietrznych. Stwierdził, że te doświadczenia są odzwierciedleniem szerszych wyzwań, z jakimi zmierzyli się wojskowi profesjonaliści, sprzeciwiający się priorytetom ideologicznym reżimu w czasach narodowego kryzysu.

Wnioski z Operacji Epic Fury

Odnosząc się do niedawnej Operacji Epic Fury – wspólnej inicjatywy Izraela i USA wymierzonej w irańskie przywództwo – Forghani przedstawił szczery analizę jej niedociągnięć. Jego spostrzeżenia uwypuklają, jak strategiczne błędy Operacji Epic Fury, takie jak niewystarczające ukierunkowanie na kierownictwo Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC), osłabiły jej potencjał do wywołania znaczących zmian reżimowych. Przyznał, że choć operacja spowodowała poważne szkody, w tym zabójstwo kluczowych liderów reżimu w precyzyjnym nalocie, nie osiągnęła głównego celu, jakim była zmiana reżimu.

Forghani twierdził, że kluczową wadą operacji było skoncentrowanie się na infrastrukturze zamiast na kierownictwie IRGC, które uznał za fundament potęgi reżimu. Zwrócił uwagę na błędy w bombardowaniach, takie jak ataki na Uniwersytet Teherański i instalacje wodne w Buszehrze, jako działania, które odizolowały społeczeństwo, zamiast osłabić reżim. Forghani podkreślił, że te działania wpłynęły na zwykłych Irańczyków, zamiast bezpośrednio uderzyć w rządzących elitę.

Podkreślił również, że przetrwanie IRGC zapewnia reżimowi zdolność do utrzymania władzy i tłumienia sprzeciwu. „Naród Iranu stoi naprzeciw IRGC” – zauważył, wskazując, że jedynie poprzez rozbicie tej potężnej instytucji społeczeństwo może znaleźć przestrzeń do mobilizacji na rzecz zmian. Przywołał historyczne momenty, takie jak rewolucja w 1979 roku, gdy ludzie zdobywali broń podczas ataków na posterunki policji i wojskowe, jako przykład oddolnej mobilizacji, ale jednocześnie zauważył, że podobne warunki mogą dziś nie istnieć, biorąc pod uwagę utrwaloną władzę reżimu.

Forghani wyraził sceptycyzm względem długoterminowej skuteczności obecnej strategii, ostrzegając przed ryzykiem polegania wyłącznie na środkach militarnych w osiąganiu celów politycznych. „Ajatollahowie nie przejmowaliby się, gdyby cały kraj upadł” – stwierdził Forghani, podkreślając ich ogniskowanie na władzy i zasobach kosztem dobra państwa. Aby osiągnąć znaczący postęp, zasugerował rygorystyczne dostosowanie strategii, koncentrujące się na kierownictwie i infrastrukturze operacyjnej IRGC, w połączeniu z krokami mającymi na celu wzmocnienie obywateli Iranu na rzecz trwałej zmiany.

Co zostało powiedziane i kiedy

Punkty przedstawione w artykule oraz moment nagrania, w którym zostały wspomniane. Każdy czas poniżej pozwala otworzyć nagranie w danym momencie.

• Pułkownik Bahman Forghani rozpoczął karierę w Imperialnych Irańskich Siłach Powietrznych w 1966 roku. 00:01.
• Forghani szkolił się w Alabamie i ukończył program przed terminem. 00:06.
• Forghani ukończył studia jako podporucznik, będąc jednym z najmłodszych oficerów w Siłach Zbrojnych Iranu. 02:28.
• Forghani wykonywał misje rozpoznawcze w samolotach RT-33 na terytoria takie jak Irak i Związek Radziecki. 02:32.
• Forghani przeszedł na pilotaż samolotów RF-5A, a później F-4 Phantom. 00:14.
• Forghani brał udział w konfliktach regionalnych, takich jak konflikt w Omanie w latach 70. 00:24.
• Forghani sprzeciwiał się rewolucji islamskiej i odbył wizyty w Stanach Zjednoczonych, gdzie ostrzegał przed jej ustanowieniem. 00:32.
• Forghani został aresztowany i zwolniony z Sił Powietrznych po rewolucji islamskiej. 00:42.
• Forghani powrócił do służby, gdy Irak zaatakował Iran. 06:04.
• Forghani latał na misje nad Irakiem w samolotach F-4. 00:58.
• Forghani został mianowany zastępcą dowódcy Czwartej Taktycznej Bazy Myśliwców w Dezful. 06:50.
• Czwarta Taktyczna Baza Myśliwców była strategicznie położona w prowincji Chuzestan. 01:02.
• Forghani zgromadził ponad 4000 godzin lotu na różnych samolotach w trakcie swojej kariery. 01:33.
• Ostatecznie Forghani opuścił Siły Powietrzne i osiadł w Stanach Zjednoczonych. 11:24.
• Forghani opisał znaczący kontratak Irańskich Sił Powietrznych bezpośrednio po ataku Iraku. 06:21.
• Jako zastępca dowódcy bazy w Dezful Forghani mierzył się z ciągłymi zagrożeniami ze strony irackich jednostek pancernych. 07:01.
• Irak próbował budować mosty na rzece Karkheh, aby przejąć bazę w Dezful. 07:11.
• Irańscy piloci przeprowadzali misje bombowe, aby powstrzymać postępy Iraku, ponosząc ogromne straty. 07:01.
• Forghani kategorycznie odmówił wypełnienia rozkazów opuszczenia bazy w Dezful. 07:32.
• Forghani zmobilizował pilotów do obrony bazy w Dezful, pomimo ograniczonych sił lądowych i uzbrojenia. 07:32.
• Potrzeba było dwóch miesięcy nieustających nalotów, zanim przybyły posiłki, które odwróciły losy w Dezful. 07:32.
• Forghani zauważył, że 80 procent kluczowych zasobów ropy naftowej Iranu znajduje się w prowincji Chuzestan. 08:21.
• Forghani argumentował, że utrata Chuzestanu oznaczałaby jego secesję z Iranu. 08:21.
• Forghani opisał obronę bazy w Dezful jako symboliczny moment w historii irańskiego wojska. 09:38.
• Forghani wspomniał o napięciach wynikających z politycznych konfliktów dotyczących strategii obronnych na wyspie Kharg. 10:22.
• Forghani popadł w konflikt z przedstawicielem Chomeiniego na temat strategii obrony Cieśniny Ormuz, co doprowadziło do jego odejścia. 10:22.
• Forghani przeanalizował Operację Epic Fury, wskazując jej niedociągnięcia. 22:17.
• Forghani stwierdził, że Operacja Epic Fury koncentrowała się na infrastrukturze zamiast na kierownictwie IRGC. 23:03.
• Forghani zauważył, że operacja wyrządziła poważne szkody, ale nie doprowadziła do zmiany reżimu w Iranie z powodu podejścia skupionego na celach infrastrukturalnych, takich jak uniwersytet i systemy wodne, odizolowując społeczeństwo zamiast skutecznie podważać przywództwo reżimu. 23:03.